خانه / ورزشی / علم ورزش | وقتی که متعهد به انجام فعالیت بدنی شدم، چه احساسی داشتم؟

علم ورزش | وقتی که متعهد به انجام فعالیت بدنی شدم، چه احساسی داشتم؟

در این مطلب می‌خواهیم از تاثیر جملات مثبت و انگیزشی بر ورزش‌مان صحبت کنیم. خیلی از ما شاید به این موضوع اعتقادی نداشته باشیم و تاثیرات احساس خرسندی از خودمان و تمرینی که انجام می‌دهیم، را نادیده بگیریم. به طور خلاصه:

۱٫ نوشته‌هایی از ورزشکار خانم به‌نام کارولین پرادیریو را خواهیم خواند.

۲٫ حدود ورزش توصیه شده‌ توسط دپارتمان سلامت و مددکاری آمریکا به منظور ارتقاء سلامت برای افراد بزرگ‌سال: ۳۰دقیقه تمرین باشدت متوسط، ۵بار در هفته عنوان شده است.

۳٫ خواهیم فهمید که لذت بردن از تمرینات ورزشی‌مان بسیار اهمیت دارد.

کارولین می‌گوید: من مسلما به‌اندازه‌ی کافی تمرین نمی‌کنم و حرف‌های بسیاری راجع‌ به آدم‌هایی شنیده‌ام که از میزان تمرینات‌شان راضی هستند و به جرأت فکر می‌کنند که تمام تمرینات‌شان را تکمیل کرده‌اند. آن‌ها دونده‌های خیلی حرفه‌ای هستند، رکورد‌ها و کلاس‌های تمرینی مورد ‌علاقه‌ی خودشان را دارند که در آنجا می‌توانند به بهترین شکل بدنسازی کنند و کالری بسوزانند.

من از آن دسته از افراد نیستم. برای من معنای احساس رضایت از خود زمانیست که روی کاناپه دراز بکشم و همراه با کمی قهوه به مطالعه‌ی کتاب بپردازم. به دلیل اینکه من در نیویورک زندگی می‌کنم، هر روز انجام وظایفی مانند رفتن به بازار برای خرید، شستن لباس‌ها و رفتن به سرکار و سایر کارها اگر دقیق نگاه کنیم می‌بینیم که انجام همه‌ی اینها به راه‌رفتن و بالارفتن از پله نیاز دارد. اما با وجود همه‌ی اینها برای انجام تمرین‌هایم و اختصاص زمان و مکان مشخص به آنها به باشگاه می‌روم.

من برخی مواقع برای تنوع به کلاس‌های شنا و ایروبیک می‌روم. اما هنوز هم در بیشتر هفته‌ها حتی به آن عددی که مورد تایید سازمان سلامت آمریکاست یعنی ۱۵۰دقیقه در هفته است هم نزدیک نمی‌شوم. باید بگویم که این میزان می‌تواند در روزهای موجود در هفته تفکیک شود، مثلا ۳۰دقیقه ۵روز در هفته و از آنجایی که تمرین ورزشی باعث می‌شود که ماهیچه‌ها و استخوان‌ها تقویت شوند، از ابتلا به برخی سرطان‌ها مشخصا جلوگیری می‌کند، سلامت ذهنی را بهبود می‌بخشد و باعث افزایش طول عمر بیشتر می‌شود، باید برای آن وقت بگذارم.بنابراین شروع به بدست ‌آوردن مقدار کمی تجربه کردم:

چه احساسی خواهم داشت اگر متعهد به انجام ۲ساعت و ۳۰ دقیقه تمرین فعالیت بدنی شوم و این مدت بیشتر از ۷روز طول بکشد؟ این شرح تمام وقایعی ایست که اتفاق افتاد.

 برای رسیدن به اهدافم در طول یک هفته شروع به انجام پیاده‌روی، وزنه زدن، پارو زدن با دستگاه قایق و استفاده از دستگاه‌های هوازی، جاگینگ (نرم دویدن) کردم.

وقتی که متعهد به انجام فعالیت بدنی شدم، چه احساسی داشتم؟

برای روز اول قبل از شروع دویدن در مسیر رفتن به بازار به مدت ۳۰دقیقه در اطراف خانه‌ام به سرعت می‌دویدم. (سرعت دویدن‌تان برای رسیدن به اهداف سازمان سلامت و تثبیت سلامتی بدن‌تان باید متوسط تا شدید باشد) تا زمانی که مطمئن شوم که این مقدار سرعت میزان ضربان قلبم را افزایش می‌دهد. روز دوم صبح خیلی زود بیدار می‌شدم و سعی می‌کردم که پیش-تمرین انجام دهم، ۴۵دقیقه جلسه‌ی کار با دستگاه قایق داشتم، سیم‌های دستگاه را به جلو و عقب می‌کشیدم که به همان میزان مشخص‌شده برسم. دوست داشتم برخی اوقات در زمان استراحت بین ست ها می‌توانستم دست از کار کردن با سیم‌های دستگاه قایق بر‌می‌داشتم و به استراحت می‌پرداختم.

در روز چهارم پس‌از خوردن شام و تماشای تلویزیون به باشگاه می‌رفتم. برخی اوقات به خودم قول دو عدد شکلات را می‌دادم. (یکی در هنگام رسیدن به باشگاه- یکی هم بعد از باشگاه) که تنها چیزی بود که مرا از رفتن به رختخواب و بی‌تمرینی حفظ می‌کرد و در این شب من تمرین معمول خودم را انجام می‌دادم (نصف مایل را تا باشگاه می‌دویدم، داخل باشگاه به مدت۲۵دقیقه تمرین با وزنه انجام می‌دادم و نصف مایل برگشت به خانه را می‌دویدم).

وقتی که متعهد به انجام فعالیت بدنی شدم، چه احساسی داشتم؟

من نمی‌توانستم زمانم را بین روزهای پنجم و ششم تقسیم کنم. منظورم اینست که می‌خواستم هر دو جلسه را در روز هفتم انجام دهم. شانسی که آوردم این بود که می‌توانستم در طول مدت یک ساعت کلاس پیشرفته‌ی ایروبیک بردارم. (به همراه تپش قلب بالا و تعریق فراوان). اگر بخواهم با شما صادق باشم: بعد از گذشت یک هفته که میزان تمریناتم را بیشتر کردم و با شدت بالاتری به تمرین می‌پرداختم، هیچ تغییری در خودم مشاهده نکردم. فکر می‌کنم تنها تغییری که اتفاق افتاد این بود که زودتر و سریع‌تر از گذشته می‌خوابیدم. اما هیچ تغییر فیزیکی واضحی در بدنم ایجاد نشده بود.

اما یک تجربه‌ی با ارزش کسب کردم، آن‌هم اینست که

لذت بردن از تمرینات‌تان تقریبا به نسبت خود انجام تمرینات از اهمیت زیادی برخوردار است. در واقع لذت‌ از تمرینات ورزشی لازمه‌ی انجام تمرینات‌تان و رسیدن به هدف است.

در طول تجربه‌ی یک هفته‌ایم، تلاش کردم تا به نوع احساسی که هنگام تمرینات دارم توجه کنم و درک کنم که واقعا در طول تمرینات چه احساسی دارم. برخی از تمریناتم، مانند جاگینگ یا ایروبیک و یا پیاده‌روی سریع در شب‌های گرم‌‌ و معتدل که نسیم ملایمی هم می‌وزد، واقعا از تمرینم لذت می‌بردم حتی اگر شدیدا ضربان قلبم بالا بود یا به مقدار زیاد عرق می‌ریختم. ولی برخی دیگر مانند انجام دو یا وزن‌زدن برایم سخت بود و می‌خواستم زودتر تمام شود. دقیقا همان احساسی را که در رابطه با دیگر تمرینات ورزشی که قبلاً در طول زندگی‌ام انجام می‌دادم داشتم. مانند: دویدن بر روی تردمیل، کلاس‌های اینتروال باشدت بالا و …

این تمرینات خیلی هم سخت نیستند، خیلی اوقات بوده‌است که تمرینات ایروبیک من بسیار سخت‌ بود و حرکات پیچیده‌ای داشت، زمان آن زیاد بود و باعث می‌شد که بیشتر عرق کنم و ضربان قلبم را افزایش می‌داد. اما از انجام آنها خسته نمی‌شدم و اصلا حتی فکر نمی‌کردم که دارم ورزش می‌کنم. این‌ها فقط تمریناتی بودند که من آن‌ها را دوست نداشتم. فکر می‌کنم که علاوه بر علاقه، زمان‌بندی هم اهمیت دارد. من واقعا از کلاس کار با دستگاه قایق لذت می‌برم، اما چیزی که در مورد تمریناتم وجود دارد در نخست اینست که تمرین در صبح خیلی زود بدن درد شدیدی در من ایجاد می‌کند، ولی وقتی ساعت ۱۰صبح تمرین می‌کنم(وقت ایده‌آل من برای ورزش)، احساسم فرق می‌کند.

من حاضرم شرط ببندم که هر شخصی می‌تواند تعدادی تمرین را نام ببرد که انجام آن برایش دشوار است، صرف‌نظر از شدت آن تمرینات. حتما، اگر به خودتان فشار بیاورید که تمرینی را انجام دهید و یا شدت آن‌ها زیاد کنید، می‌توانید کالری بسوزانید و در آن واحد از انجام آن فعالیت به نفع خودتان و افزایش سلامت‌تان سود ببرید. اما اگر از آن تمرین به شدت واهمه دارید، نمی‌توانید آن تمرین را منظم اجرا کنید. حال، سوالی که پیش می‌آید اینست که چه روشی در بلند‌-مدت خوب است؟ بستگی به نوع نگاه‌تان به تمرینات ورزشی دارد، این مفهوم می‌تواند شما را یا دچار گمراهی کند یا به سمت راه درست هدایت‌تان کند. یک دسته شعار‌های انگیزشی عجیب در شبکه‌های اجتماعی باب شده است که می‌گوید ذاتا تمرین ورزشی یک فعالیت همراه با درد است ، نه یک فعالیت فرح‌بخش. این. این برای کسانی گفتم که می‌گویند اگر دردی نکشید، تمرینی انجام نداده‌اید.

علم امروز اظهار دارد که شما بیشتر ورزشی را انجام می‌دهید و از آن نتیجه می‌گیرید که دوستش داشته باشید.

عده‌ای هستند که خودشان را مجبور می‌کنند تا آن تمریناتی که دوست ندارند را انجام دهند و با این روال هم سعی در روتین و منظم کردن ورزش خود دارند. اما من از این تجربه‌ی خوبم استفاده خواهم کرد و از این پس ورزش‌هایی را انجام خواهم داد که دوستشان دارم، مثل کلاس شبانه کاربا دستگاه قایق، پیاده‌روی سریع به همراه گوش‌دادن به موسیقی‌های داخل پلی‌لیستم، کلاس پیشرفته‌ی ایروبیک و انجام سایر فعالیت‌هایی که دوستشان دارم، تاجایی که بودجه‌ام اجازه بدهد. و امیدوارم تا به کشف تمرینات جدیدی که واقعا به آنها علاقه‌مند هستم ادامه دهم. آن شکلات‌ها هم که برای خودمان به عنوان انگیزه جایزه می‌دهیم و اشتیاق‌مان نسبت به خوردن آن‌ها هم از ما مراقبت نخواهند کرد.


لينک منبع

درباره ی admin

همچنین ببینید

علم ورزش | آنتی اکسیدان و عضله سازی

اکسیژن زندگیست، این طور نیست؟ خالص و سالم و ضروری. واقعیت این است که اکسیژن، …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *